Obiekt

Ta publikacja jest chroniona prawem autorskim. Dostęp z komputerów Biblioteki Medycznej UJ CM.
Ta publikacja jest chroniona prawem autorskim. Dostęp z komputerów Biblioteki Medycznej UJ CM.

Tytuł: Ocena gospodarki magnezowej u chorych przewlekle dializowanych

Abstrakt:

Celem niniejszej pracy była ocena zaburzeń gospodarki magnezowej u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek leczonych nerkozastępczo za pomocą hemodializ lub ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej. W szczególności przedmiotem badań były następujące zagadnienia: · Porównanie stężeń magnezu całkowitego i magnezu zjonizowanego przed i po hemodializie u pacjentów hemodializowanych. · Ocena stężeń magnezu całkowitego i magnezu zjonizowanego u pacjentów leczonych nerkozastępczo za pomocą ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej. · Porównanie wpływu leczenie nerkozastępczego na wielkości stężenia magnezu całkowitego i stężenia magnezu zjonizowanego, u pacjentów leczonych za pomocą hemodializ i za pomocą ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej. · Poszukiwanie związków pomiędzy stężeniami magnezu całkowitego i magnezu zjonizowanego, a parametrami wydajności procesu dializy i innymi parametrami laboratoryjnymi. · Porównanie wartości stężenia magnezu zjonizowanego zmierzonego w pH otoczenia oraz wartości stężenia magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH fizjologicznego 7,4 uzyskane w tych samych próbkach badanych. Badania stężenia magnezu zjonizowanego zostały wykonane za pomocą magnezoczułej elektrody jonoselektywnej (Aparat Microlyte 6 firmy KONE), a pozostałe badania laboratoryjne za pomocą metod, które obecnie są rutynowo wykorzystywane w laboratoriach diagnostyki medycznej. Badania laboratoryjne wykorzystane w niniejszej pracy zostały przeprowadzone w Zakładzie Diagnostyki Katedry Biochemii Klinicznej Collegium Medium Uniwersytetu Jagiellońskiego. Badania wykonano w okresie siedmiomiesięcznej obserwacji w dwóch grupach pacjentów Kliniki Nefrologii Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie leczonych nerkozastępczo z powodu schyłkowej niewydolności nerek: · W grupie pacjentów hemodializowanych (172 osoby). · W grupie pacjentów dializowanych otrzewnowo metodą ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (61 osób). Po analizie wyników uzyskanych w ramach niniejszego projektu wyciągnięto następujące wnioski: · Stężenia magnezu całkowitego i magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4 w surowicy krwi, wykazały niewielką hipermagnezemię, zarówno u pacjentów hemodializowanych, jak i dializowanych otrzewnowo. · Zmiany wartości stężenia magnezu całkowitego, stężenia magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4 oraz frakcji magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4 zachodzące w surowicy pacjentów podczas zabiegu hemodializy są znamienne statystycznie, ale nieistotne klinicznie. · Pomimo, że całkowite stężenie magnezu w surowicy pacjentów dializowanych otrzewnowo jest niewiele wyższe od wartości spotykanych u osób zdrowych (1,24 ± 0,23 mmol/L), to stężenie magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4 (1,18 ± 0,33 mmol/L) znacznie przekracza zakres wartości referencyjnych. Podobnie wyliczane wartości frakcji magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4 znacznie przewyższają wartości referencyjne (94,46 ± 5,11%). Praktycznie blisko 100% magnezu we krwi pacjentów dializowanych otrzewnowo występuje w postaci zjonizowanej, co stanowi ogromną różnicę w porównaniu do grupy pacjentów hemodializowanych, u których zarówno stężenie magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4, jak i frakcja magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4 niewiele przekraczają wartości referencyjne. · Wartości stężenia magnezu całkowitego, stężenia magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4 oraz frakcji magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4, zarówno u pacjentów hemodializowanych, jak i dializowanych otrzewnowo, są stabilne w kilkumiesięcznym okresie obserwacji, gdy stosuje się stały rodzaj farmakoterapii i schemat dializoterapii. Wartości stężeń parametrów gospodarki magnezowej nie są zależne od płci, czasu trwania leczenia nerkozastępczego i przyczyny niewydolności nerek oraz parametrów służących do oceny wydajności dializy. ; Wartości stężenia magnezu zjonizowanego oznaczonego w aktualnym pH surowicy są znamiennie niższe od wartości stężenia magnezu zjonizowanego w surowicy skorygowanego do wartości fizjologicznej pH 7,4 w obu grupach pacjentów leczonych nerkozastępczo. Dlatego też, oznaczając stężenie magnezu zjonizowanego w surowicy pacjentów nie pobranej w sposób anaerobowy, należy posługiwać się wartością stężenia magnezu zjonizowanego skorygowanego do pH 7,4, gdyż ta wartość jest tożsama z wartością stężenia magnezu zjonizowanego występującymi in vivo.

Stopień studiów:

2 - studia doktoranckie

Dyscyplina:

biochemia ; nefrologia

Instytucja nadająca tytuł:

Wydział Lekarski

Promotor:

Jerzy W. Naskalski

Data wydania:

2007

Format:

application/pdf

Identyfikator:

oai:dl.cm-uj.krakow.pl:952

Sygnatura:

ZB-106438

ControlNumberVIRTUA:

kliknij tutaj, żeby przejść

Prawa dostępu:

tylko w bibliotece

Lokalizacja oryginału:

Biblioteka Medyczna Uniwersytetu Jagiellońskiego - Collegium Medicum

Kolekcje, do których przypisany jest obiekt:

Data ostatniej modyfikacji:

12 lut 2020

Data dodania obiektu:

21 lis 2012

Liczba wyświetleń treści obiektu:

4

Liczba wyświetleń treści obiektu w formacie PDF

4

Wszystkie dostępne wersje tego obiektu:

http://dl.cm-uj.krakow.pl:8080/publication/952

Wyświetl opis w formacie RDF:

RDF

Wyświetl opis w formacie OAI-PMH:

OAI-PMH

Nazwa wydania Data
ZB-106438 12 lut 2020
×

Cytowanie

Styl cytowania:

Ta strona wykorzystuje pliki 'cookies'. Więcej informacji