Obiekt

Ta publikacja jest chroniona prawem autorskim. Dostęp z komputerów Biblioteki Medycznej UJ CM.
Ta publikacja jest chroniona prawem autorskim. Dostęp z komputerów Biblioteki Medycznej UJ CM.

Tytuł: Ocena odległych wyników czynnościowych leczenia chorych ze złamaniami końca bliższego kości ramiennej w zależności od zastosowanej metody

Abstrakt:

Celem pracy była ocena odległa czynnościowych wyników leczenia złamań końca bliższego kości ramiennej w zależności od zastosowanej metodyi udzielenie odpowiedzi na następujące pytania badawcze: Jakie są najczęstsze przyczyny, kogo dotyczą i jaki przyjmują charakter złamania końca bliższego kości ramiennej? Jaki typ niesprawności stawu ramiennego w oparciu o test Constanta-Murley’a jest najczęściej rozpoznawany u chorych po złamaniach końca bliższego kości ramiennej, w zależności od płci, wieku, typu złamania i zastosowanej metody leczenia? Jakie są najistotniejsze wskaźniki decydujące o wyborze sposobu repozycji i stabilizacji metodą operacyjną złamań końca bliższego kości ramiennej? Do badania włączono 72 chorych, w tym 34 mężczyzn oraz 38 kobiet ze złamaniami końca bliższego kości ramiennej. Stosowano leczenie metodą nieoperacyjną, nieoperacyjną czynnościową i operacyjną. Wyniki poddano ocenie w oparciu o kryteria Constanta-Murley’a. Przeprowadzone badania pozwoliły na sformułowanie następujących wniosków: Najczęściej rejestrowaną przyczyną złamań końca bliższego kości ramiennej są upadki na tym samym poziomie na śliskiej nawierzchni, które najczęściej skutkują złamaniami czterofragmentowymi wg klasyfikacji Neer’a oraz częściej dotyczą kobiet, zwłaszcza w grupie wiekowej od 66 do 81 roku życia. Najczęściej rozpoznawaną niesprawnością stawu ramiennego, po złamaniach końca bliższego kości ramiennej w oparciu o test Constanta-Murley’a jest niesprawność umiarkowana. Dotyczyła ona przede wszystkim chorych w przedziale wieku od 51 do 81 roku życia, którzy doznali złamania trój – i czterofragmentowego leczonego metodą nieoperacyjną. U mężczyzn, po przebytych złamaniach końca bliższego kości ramiennej w obserwacji odległej najczęściej rozpoznawaną niesprawnością stawu ramiennego jest niesprawność umiarkowana, zwłaszcza po złamaniach czterofragmentowych w grupie wiekowej od 51 do 65 roku życia. U kobiet, po przebytych złamaniach końca bliższego kości ramiennej w obserwacji odległej najczęściej rozpoznawaną niesprawnością stawu ramiennego jest niesprawność łagodna, zwłaszcza po złamaniach dwu- i trójfragmentowych, z podobną częstością występowania w badanych grupach wiekowych. Przy wyborze sposobu operacyjnej repozycji i stabilizacji złamań końca bliższego kości ramiennej, najistotniejsze znaczenie ma określenie typu złamania oraz wieku poszkodowanych.

Stopień studiów:

2 - studia doktoranckie

Dyscyplina:

ortopedia

Instytucja nadająca tytuł:

Wydział Lekarski

Promotor:

Edward Bogusław Golec

Data wydania:

2008

Format:

application/pdf

Identyfikator:

oai:dl.cm-uj.krakow.pl:886

Sygnatura:

ZB-109876

ControlNumberVIRTUA:

kliknij tutaj, żeby przejść

Prawa dostępu:

tylko w bibliotece

Lokalizacja oryginału:

Biblioteka Medyczna Uniwersytetu Jagiellońskiego - Collegium Medicum

Kolekcje, do których przypisany jest obiekt:

Data ostatniej modyfikacji:

4 wrz 2019

Data dodania obiektu:

21 lis 2012

Liczba wyświetleń treści obiektu:

7

Liczba wyświetleń treści obiektu w formacie PDF

7

Wszystkie dostępne wersje tego obiektu:

http://dl.cm-uj.krakow.pl:8080/publication/886

Wyświetl opis w formacie RDF:

RDF

Wyświetl opis w formacie OAI-PMH:

OAI-PMH

Nazwa wydania Data
ZB-109876 4 wrz 2019
×

Cytowanie

Styl cytowania:

Ta strona wykorzystuje pliki 'cookies'. Więcej informacji