Obiekt

Tytuł: Parametry morfologiczne i funkcjonalne lewej komory serca u chorych z przewlekłą niewydolnością serca poddanych treningowi fizycznemu ze wzrastającym obciążeniem

Abstrakt:

Przewlekła niewydolność serca ze względu na rozpowszechnienie oraz niekorzystne rokowanie stanowi coraz większy problem kliniczny, epidemiologiczny i ekonomiczny. Mimo coraz większych możliwości leczenia farmakologicznego i inwazyjnego osiągane wyniki są wciąż niezadowalające a rokowanie odległe niepomyślne. Trening fizyczny jest uznaną, uzupełniającą metodą leczenia przewlekłej niewydolności serca jednak wiele aspektów z nim związanych wymaga dalszych badań. Jednym z nich jest wpływ na morfologię i funkcję serca. Wśród publikacji znaleźć można doniesienia o różnym wpływie tej metody terapii na przebudowę niewydolnego serca. Celem badania była ocena wpływu prowadzonego ambulatoryjnie, 6-miesięcznego treningu fizycznego na lewą komorę serca, wydolność wysiłkową, metabolizm mięśni szkieletowych kończyn dolnych a także ocena bezpieczeństwa trenowanych chorych z przewlekłą niewydolnością serca o etiologii niedokrwiennej. Materiał i metodyka: do badania włączono 50 chorych (38 mężczyzn, 12 kobiet, średnia wieku 60,1 ±9,2 lat) z przewlekłą niedokrwienną niewydolnością serca, w II i III klasie NYHA i frakcją wyrzutową lewej komory < 35%. Warunkiem włączenia była stabilność kliniczna na stosowanym, standardowym leczeniu farmakologicznym przez co najmniej 6 poprzedzających tygodni. Wszyscy biorący udział w badaniu chorzy otrzymywali beta-bloker (karwedilol) oraz inhibitor ACE (lizy ; nopryl) w największych tolerowanych dawkach. Stosowanie leków z innych grup było opcjonalne. Chorych, w zależności od miejsca zamieszkania, podzielono na dwie grupy: poddaną sześciomiesięcznemu treningowi fizycznemu (A - 25 pacjentów) i nietrenowaną - kontrolną (B - 25 pacjentów, zamieszkałych w odległości uniemożliwiającej udział w zajęciach treningowych). W obu grupach przed rozpoczęciem badania wykonywano wysiłkowy test spiroergometryczny, badanie echokardiograficzne i rezonansem magnetycznym z oceną wybranych parametrów morfologii i funkcji lewej komory serca oraz spektroskopowe badanie rezonansu magnetycznego mięśni szkieletowych uda ^HMRS). Wyjściowo grupy nie różniły się w zakresie ocenianych parametrów. Trening fizyczny dla grupy A był prowadzony w Dziennym Ośrodku Rehabilitacji przy I Klinice Kardiologii CMUJ w Krakowie przez 6 miesięcy, trzy razy w tygodniu, po 60 minut (średnio 72 jednostki treningowe dla każdego pacjenta). Każda jednostka treningowa składała się z ćwiczeń ogółnokoordynacyjnych oraz jazdy na cykloergometrze ze stopniowo wzrastającym obciążeniem, z limitem ustalonym na 80% częstości akcji serca uzyskanej przy VO2peak w wyjściowym teście spiroergometrycznym. Wyniki: Wszyscy chorzy ukończyli sześciomiesięczny okres obserwacji. W żadnej z grup nie stwierdzono istotnych zdarzeń niepożądanych. U 10 chorych z grupy trenowanej i 13 z grupy kontrolnej (40% ; vs 52%, p - NS) zaistniała konieczność modyfikacji farmakoterapii, wynikająca z okresowych zaostrzeń objawów przewlekłej niewydolności serca. Po sześciu miesiącach, w grupie poddanej treningowi stwierdzono znamienną poprawę wydolności wysiłkowej: szczytowe zużycie tlenu wzrosło z 14,6±2,9 do 19.2±3,8ml/kg/min (p<0.01) a wentylacyjny równoważnik dwutlenku węgla zmniejszył się z 38,4±4,1 do 34,3±3,9 (p<0,05). Opóźnieniu uległ czas przejścia w fazę metabolizmu beztlenowego: minutowe zużycie tlenu w punkcie progu beztlenowego wyjściowo wynosiło 10,4±2,5 a po zakończeniu cyklu treningowego 12,9±3,2ml/kg/min (p<0.05). Ponadto znacznie wydłużył się czas trwania testu wysiłkowego, z 378±44 do 752±85 sek (p<0.01) oraz wzrosło maksymalne uzyskane obciążenie z 105,6±23,4 wyjściowo do 143,8±31,7 Wat(p<0.01). W zakresie ocenianych parametrów lewej komory, u chorych trenowanych, nie stwierdzono istotnych zmian po 6 miesiącach treningu aczkolwiek w badaniu metodą rezonansu magnetycznego zarysował się wyraźny trend w kierunku poprawy wskaźników określających jej funkcję oraz kurczliwość globalną i regionalną (frakcja wyrzutowa wzrosła z 27,4±4,7 do 31,2±5,6%, p = 0,065; objętość końcoworozkurczowa zmniejszyła się z 122,6±24,3 do 111,8±28,2 ml/m , p = 0,061; a wskaźnik kurczliwości odcinkowej zmniejszył się z 2,17±0,6 do l,84±0,4, p = 0,056). W grupie kontrolnej wydolność wysiłkowa i paramet ; ry lewej komory, zarówno w badaniu echokardiograficznym jak i rezonansem magnetycznym, nie zmieniły się. W spektroskopowym badaniu rezonansu magnetycznego mięśni szkieletowych uda, u poddanych treningowi, stwierdzono istotny wzrost wskaźnika Crtot/TMA+Crtot+Lip (0,18±0,06 przed vs 0,29±0,08 po cyklu treningowym, p<0,05) obrazującego zawartość w tkance mięśniowej kreatyny całkowitej, substancji odgrywającej ważną rolę w przemianach energetycznych mięśni szkieletowych. Nie obserwowano zmian w zakresie wskaźników zawartości lipidów oraz substancji z grupami trimetyloaminowymi w składzie. W grupie kontrolnej, nie stwierdzono istotnych różnic w zakresie analizowanych parametrów odzwierciedlających skład biochemiczny mięśni szkieletowych uda. Wnioski: Ambulatoryjny program 6-miesięcznego treningu fizycznego u chorych z niedokrwienną, przewlekłą niewydolnością serca jest bezpieczną formą terapii. Trening istotnie poprawia wydolność wysiłkową oraz wpływa korzystnie na metabolizm mięśni szkieletowych kończyn dolnych. Nie stwierdzono negatywnego wpływu na parametry morfologiczne lewej komory a zaznaczony w badaniu rezonansem magnetycznym trend w kierunku poprawy wskaźników określających jej funkcję może sugerować „antyremodelingowe” działanie treningu u chorych z przewlekłą, niedokrwienną niewydolnością serca. Rezonans magnetyczny jest przydatną metodą do monitorowania zmian zachodz ; ących w obrębie mięśnia sercowego i mięśni szkieletowych u chorych z przewlekłą niewydolnością serca poddanych regularnemu treningowi fizycznemu.

Miejsce wydania:

Kraków

Stopień studiów:

2 - studia doktoranckie

Dyscyplina:

choroby układu krążenia

Instytucja nadająca tytuł:

Wydział Lekarski

Promotor:

Kawecka-Jaszcz, Kalina

Data wydania:

2005

Identyfikator:

oai:dl.cm-uj.krakow.pl:1205

Sygnatura:

ZB-101751

Język:

pol

Prawa dostępu:

nieograniczony

Kolekcje, do których przypisany jest obiekt:

Data ostatniej modyfikacji:

7 lip 2022

Data dodania obiektu:

21 lis 2012

Liczba wyświetleń treści obiektu:

1 441

Liczba wyświetleń treści obiektu w formacie PDF

1

Wszystkie dostępne wersje tego obiektu:

http://dl.cm-uj.krakow.pl:8080/publication/1205

Wyświetl opis w formacie RDF:

RDF

Wyświetl opis w formacie OAI-PMH:

OAI-PMH

Nazwa wydania Data
ZB-101751 7 lip 2022

Obiekty

Podobne
×

Cytowanie

Styl cytowania:

Ta strona wykorzystuje pliki 'cookies'. Więcej informacji