Celem badania była ocena stanu odżywienia pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, leczonych nerkozastępczo metodą dializ otrzewnowych i jego zależność od aktywności towarzyszącego nieswoistego procesu zapalnego oraz skuteczności leczenia dializami. Do badania zakwalifikowano 60 chorych (33 M 27 K) w wieku 19-77 lat (śr. 50,8 ± 13,4 lat), leczonych w Oddziale Klinicznym Kliniki Nefrologii Szpitala Uniwersyteckiego, w Krakowie. Wykluczono osoby z aktywnym procesem zapalnym (WZW typu B lub C) oraz z reumatoidalnym zapaleniem stawów. Z grupy 60 chorych 1 pacjent zmarł (1,7%), a 59 ukończyło obserwację (z tego 3 chorych zostało przeniesionych do programu przewlekłych hemodializ, a u 10 pacjentów (16,7%) wykonano zabieg przeszczepienia nerki). Stan odżywienia oceniano posługując się skalą SGA, danymi antropometrycznymi, bioimpedancją, parametrami biochemicznymi. Adekwatność dializy mierzono współczynnikiem Kt/V oraz TKK, przepuszczalność błony otrzewnowej badano standardowym testem PET, a stan zapalny oceniano na podstawie stężenia IL-6, TNFa oraz białek ostrej fazy- CRP, fibrynogenu, leptyny i lipoproteiny (a). W ciągu 2 lat obserwacji wskaźniki adekwatności dializy (Kt/V i TKK) nie wykazały istotnych statystycznie zmian. W badanej grupie nie stwierdzono zależności pomiędzy parametrami adekwatności dializy a stanem odżywienia chorych, nie stwierdzono także takich zależnoś ; ci odnośnie resztkowej funkcji nerek. Wśród chorych z wysokim lub też niskim współczynnikiem DIP nie stwierdzono różnic w zakresie parametrów odżywienia oraz markerów stanu zapalnego. Białka ostrej fazy oraz cytokiny nie wykazały zależności z resztkową funkcją nerek, współczynnikiem Kt/V oraz TKK. Średnie stężenia białka C-reaktywnego (4,8 mg/I), IL-6 (3,45 pg/ml) oraz leptyny (22,95 ng/ml) znajdowały się powyżej wartości referencyjnych. Masa ciała wykazała silną dodatnią korelację z IL-6, TNF i białkiem CRP; współczynnik BMI oraz W/H także wykazywał mocną dodatnią korelację z Il-6, TNF, białkiem CRP oraz z fibrynogenem. Leptyna natomiast korelowała dodatnio z białkiem CRP i TNF. Albumina wykazała ujemną, istotną statystycznie korelację, o dużej sile związku, z białkiem C-reaktywnym, interleukiną-6 oraz fibrynogenem. Stan odżywienia nie uległ istotnej zmianie w ciągu 2 lat obserwacji. Istotny statystycznie wzrost całkowitej masy ciała (71,88 ± 13,98 kg versus 73,48 ± 13,81 kg) oraz współczynnika BMI (25,92 ± 4,29 versus 26,69 ± 4,02 kg/m2) przypisać należy głównie przewodnieniu, co tłumaczą pozostałe parametry opisujące stan odżywienia (W/H R, MAMC, LBM i TBF - nie uległy istotnej zmianie) oraz współczynnik DIP, który istotnie wzrósł. Średnie stężenie albuminy istotnie obniżyło się po 24 miesiącach obserwacji (odp. 39,55 ± 3,5 i 37,63 ± 3,7 g/1). W badaniu końcowym już 16 ; pacjentów (w porównaniu do 7 z badania początkowego) posiadało stężenie albuminy poniżej 35 g/1, a dwie z tych 16 osób nawet poniżej 30 g/l. W ciągu 12 i 24 miesięcy obserwacji stwierdzono istotny wzrost IL-6 (odp. 3,45 versus 4,9 versus 6,8 pg/ml) i TNFa (odp. 4,05 versus 5,6 versus 6,2 pg/ml), a fibrynogenu w odstępie 24 miesięcy (5,2 versus 5,9 g/1). Stężenia leptyny po roku wahały się na granicy istotności statystycznej, a po 24 miesiącach otrzymano wynik nieistotny statystycznie. W badanej grupie liczba powikłań infekcyjnych oraz hospitalizacji była zgodna z danymi z piśmiennictwa. Wśród pacjentów, którzy wymagali hospitalizacji, zanotowano istotnie wyższe stężenie TNFa, natomiast nie zaobserwowano zależności z pozostałymi markerami stanu zapalnego, ani ze stężeniem albumin.
Oct 24, 2022
Nov 21, 2012
10
0
http://dl.cm-uj.krakow.pl:8080/publication/1261
Edition name | Date |
---|---|
ZB-102946 | Oct 24, 2022 |
Wójcik, Katarzyna
Krzanowski, Marcin
Sobuta, Eliza K.
Ścisło, Lucyna
Fatyga-Kotula, Paulina
Walewska, Elżbieta
Babiarczyk, Beata
Stochel-Gaudyn, Anna