S-transferazy glutationu są enzymami sprzęgającymi substancje elektrofilne ze zredukowanym glutationem. Głownym zadaniem GSTs jest detoksyfikacja różnych ksenobiotyków. Wśród licznych izoform istnieją geny, które kodują mitochondrialne, mikrosomalne formy tego enzymu oraz 8 genów, kodujących cytoplazmatyczną formę tego enzymu. Są to klasy: alfa, mu, theta, pi, zeta, sigma, kappa i omega. Największe zainteresowanie budzą polimorfizmy w genach kodujących GSTM, GSTP i GSTT. Mogą one być powiązane ze zwiększeniem ryzyka zachorowania na tak różne choroby jak np.: astma, przewlekła obturacyjna choroba płuc (POCHP) czy nowotwory. Enzym GSTP1 w płucach usuwa m.in. reaktywne formy tlenu (ROS), powstałe w wyniku działania różnych substancji drażniących na górne drogi oddechowe. Niedobór aktywności (np. u chorych z atopią) enzymu GSTP1 powoduje, że ROS mogą swobodnie działać, poprzez swoje produkty, na kwas arachidonowy, który ulega przemianom do izoprostanów. Te zaś mogą nasilać objawy zapalenia górnych dróg oddechowych. Geny klasy GST Pi mogą mieć wpływ na podatność zachorowania na astmę. GSTs mogą sprzęgać leukotrien A4 ze zredukowanym glutationem, a więc mogą brać udział w produkcji CysLTs w astmie. CysLTs są dobrze znanymi mediatorami biorącymi udział w patogenezie astmy. Badanie przeprowadzono w dwóch etapach. W pierwszym etapie genotypowano polimorfizmy GSTP1 i GSTM1 u 665 osób, MD ; R1 u 304 osób oraz LTC4S u 103 osób. W drugim etapie, na podstawie polimorfizmu GSTP1, wylosowano 74 osoby różniące się genotypami GSTP1. Pacjentom tym pobierano krew i przeprowadzono badanie w celu sprawdzenia produkcji leukotrienów cysteinylowych (LTC4 i LTE4 w pg/mL) w zawiesinie leukocytów krwi obwodowej. Produkcja CysLTs mierzona była w nadsączach metodą ELISA. Oznaczono również poziom glutationu (GSH μM/L) w nadsączach hodowlanych (u niektórych pacjentów także w surowicy) metodą HPLC. Wyniki genotypowania genu GSTP1 nie ujawniły istotnych różnic między grupami, z wyjątkiem AIA, w której częstość allelu protekcyjnego 105Val była mniejsza niż u zdrowych (AIA q=0,25; ATA q=0,31; POCHP q=0,35; kontrola q=0,33). Nie obserwowano różnic w częstości delecji genu GSTM1, jedynie u chorych na POCHP genotyp GSTM1 null/null był częstszy niż u kontroli (64%). Częstość allelu 3435T genu MDR1 była podobna w grupach (q=0,5). Częstość allelu -444C genu LTC4S w grupie AIA była na poziomie kontroli (AIA q=32; ATA q=0,27; kontrola q=0,33). U chorych na astmę rzadziej stwierdzano genotyp GG (Va1051/Va1051) GSTP1 (OR=0,84; 95%Cl: 0,47-1,48). Nie wykazano związku polimorfizmów GSTP1 i GSTM1 z FEV1%, całkowitym IgE w surowicy i testami skórnymi. Produkcja leukotrienów cysteinylowych C4 i E4 była niższa w grupie astmatyków w porównaniu do kontroli.
26 cze 2023
21 lis 2012
1 201
194
http://dl.cm-uj.krakow.pl:8080/publication/1235
Nazwa wydania | Data |
---|---|
ZB-102291 | 26 cze 2023 |
Plutecka, Hanna
Kryj-Radziszewska, Elżbieta
Jakieła, Bogdan
Kasper, Łukasz
Kiełbasa, Bogumiła
Słapińska, Magdalena
Wójcik-Pszczoła, Katarzyna
Faber, Jacek