Zarys problemu: Rak gruczołowy żołądka jest najczęstszym nowotworem złośliwym tego rozprawy narządu, rozpoznawanym typowo po 65 roku życia. Pomimo, iż współczynniki zapadalności na raka żołądka obniżają się, ciągle pozostaje on jednym z najczęstszych nowotworów złośliwych, odpowiadając za znaczący procent zgonów z przyczyn nowotworowych. W zależności od rejonu geograficznego obserwuje się znaczne różnice w liczbie noworozpoznawanych przypadków, a także częstości występowania różnych typów histologicznych raka. Etiopatogeneza raka żołądka związana jest z licznymi, wzajemnie na siebie wpływającymi i modyfikującymi swoje oddziaływanie czynnikami środowiskowymi, których wpływy nakładają się na indywidualne uwarunkowania genetyczne. Do najlepiej poznanych czynników środowiskowych należą: specyficzne uwarunkowania dietetyczne oraz infekcja H. pylori, szczególnie szczepami cagA, jeśli miała ona miejsce we wczesnym dzieciństwie. Ogromna różnorodność i zmienność obrazów histopatologicznych nacieków raka żołądka obserwowana pomiędzy różnymi przypadkami, a także często w kolejnych wycinkach od tego samego pacjenta zaowocowała powstaniem licznych, opartych na różnych kryteriach, klasyfikacji i podziałów. Najszerszą akceptację zyskały: klasyfikacja Laurena, Goseki, WHO i Minga. Postacie makroskopowe raka żołądka opisuje klasyfikacja Bormanna. Większość używanych podziałów raka żołądka ni ; e ma znaczenia rokowniczego. Pięcioletnie przeżycia najlepiej korelują ze stopniem zaawansowania klinicznego procesu nowotworowego - rak wczesny charakteryzuje się ponad 90% pięcioletnimi przeżyciami, podczas gdy w przypadkach zaawansowanych liczby te spadają do 10-15%. Istnieje jednak wiele dodatkowych czynników mogących mieć wpływ na rokowanie u chorych na raka żołądka. Jednym z nich wydają się być zmiany w obrębie białek układu ECCU, odpowiadających za utrzymanie procesów przylegania międzykomórkowego w tkankach nabłonkowych oraz za zapewnienie sygnalizacji między komórkami nabłonka. Cel pracy: W niniejszej pracy badano stan genu CDH1 kodującego białko E-kadherynę oraz ekspresję białek E-kadheryny i B-kateniny w grupie 84 sporadycznych, zaawansowanych raków żołądka. Szukano zależności pomiędzy obecnością mutacji w powyższym genie i zaburzeniami ekspresji białek układu ECCU a cechami histologicznymi raka: stopniem zróżnicowania, typem wzrostu, obecnością i składem nacieku zapalnego, nasileniem angiogenezy, ekspresją białka p-53 i surviviny oraz długością przeżyć pacjentów po operacji. Materiały i metody: Materiał pochodził od pacjentów operowanych w I Klinice Chirurgii w Krakowie z powodu raka żołądka w latach 1996-2000 i obejmował grupę 84 zaawansowanych, sporadycznych raków żołądka. W pracy wykorzystano podstawowe techniki histopatologiczne (barwienie preparatów hemat ; oksylinąeozyną oraz Alcjan-PAS), immunohistochemię z wykorzystaniem specyficznych, monoklonalnych przeciwciał, a także techniki molekularne - reakcję PCR-SSCP pozwalającą na wykrywanie mutacji oraz umiejscowienie ich w konkretnym eksonie badanego genu. Do opracowania statystycznego danych wykorzystano program Statistica for Windows, 6.0. Wyniki: Analizując wzory otrzymanych na żelach prążków stwierdzono obecność mutacji w genie CDHI w 13% badanych raków. Biorąc pod uwagę jedynie raki rozlane i mieszane stwierdzono, iż mutacje w genie CDH1 dotyczą 19% badanych raków tej grupy. Równocześnie stwierdzono, iż około 20% badanych raków (17 przypadków) wykazuje nieprawidłowości ekspresji białka E-kadheryny, a około 19% (16 przypadków) nieprawidłowości ekspresji białka B-kateniny. Stwierdzono występowanie istotnej statystycznie zależności pomiędzy obecnością mutacji w genie CDH1 a zaburzeniami ekspresji białka E-kadheryny. Zauważono także, iż część sporadycznych, zaawansowanych raków żołądka ze stwierdzoną mutacją w genie CDH1 nie wykazuje zaburzeń ekspresji białka E-kadheryny. W części przypadków, w których nie potwierdzono obecności mutacji w genie CDH1 wystąpiły zaburzenia ekspresji białka - pozwala to przypuszczać, że część przypadków raków żołądka ze zmienioną ekspresją E-kadheryny (osłabioną lub o nieprawidłowej lokalizacji) ma podłoże epigenetyczne. Obecność nieprawidłowej ; ekspresji któregoś z badanych białek układu ECCU identyfikuje grupę pacjentów o gorszym oczekiwanym przeżyciu, podczas gdy stwierdzenie mutacji w genie CDH1 nie ma znaczenia rokowniczego. Potwierdzono wartość rokowniczą tradycyjnych czynników rokowniczych: stanu węzłów chłonnych, obecności przerzutów odległych i stopnia zaawansowania procesu nowotworowego (ang. ,,stage"). W analizie wieloczynnikowej Coxa wykazano także istotną statystycznie wartość rokowniczą klasyfikacji Goseki. Stwierdzono występowanie trendu pomiędzy jądrową akumulacją białka p-53 a pogorszeniem rokowania w przypadkach sporadycznych, zaawansowanych raków żołądka. Nasilenie angiogenezy, pojawienie się ekspresji surviviny, obecność nacieku zapalnego na tzw. ,,froncie inwazji" oraz w głębi nacieku raka oraz ilość różnych utkań obserwowanych w wycinkach od danego pacjenta nie miały wpływu na długość przeżycia w badanej grupie raków. Najistotniejszy wniosek z pracy: Immunohistochemiczne stwierdzenie obecności nieprawidłowej ekspresji białek: E-kadheryny lub/i B-kateniny w obrębie nacieku raka żołądka identyfikuje grupę pacjentów o gorszej oczekiwanej długości przeżycia po operacji.
onkologia ; choroby układu trawiennego
8 lis 2023
21 lis 2012
2 035
46
http://dl.cm-uj.krakow.pl:8080/publication/1168
Nazwa wydania | Data |
---|---|
ZB-100795 | 8 lis 2023 |
Ulatowska-Białas, Magdalena
Zazula, Monika
Pietruszka, Szymon
Kibil, Wojciech
Rzepecka-Woźniak, Ewa
Piwowar, Monika
Ścisło, Lucyna
Konopka, Kamil